Poezia Kazimierza Wierzyńskiego i jej orientacja idewa w okresie wojny światowej

Celem artykułu jest zbadanie poezji znanego polskiego poety Kazimierza Wierzyńskiego i jego orientacji ideowej w okresie II wojny światowej. Metodologia badań opiera się na zasadach naukowości, obiektywizmu i historyzmu. Aby ukazać treść i istotę ideologiczną poezji, zastosowano tekstocentryczne metody analizy utworów oraz badania porównawcze. Wnioski. Artykuł analizuje twórczość Kazimierza Wierzyńskiego, ze szczególnym uwzględnieniem jego poezji politycznej z okresu II wojny światowej, a w szczególności wiersza "Na proces moskiewski". Autor dowodzi, że poezja autora z lat 1939–1945 charakteryzowała się wysokim poziomem artystycznym i często łączyła elementy liryczne, epickie i dramatyczne, pomimo powszechnie przyjętego stwierdzenia, że "podczas wojny muzy milczą". Wiersze Wierzyńskiego, zwłaszcza tomik "Krzyże i miecze" (1946), pełniły funkcję kroniki wojennej i często przybierały formę "anty-od", wyrażając gniew i ironię wobec sowieckiej agresji oraz procesu szesnastu przywódców polskiego podziemia w Moskwie w 1945 roku. Autor oskarża sędziów, nazywając ich zdrajcami i sugerując, że "przestępcą na tej sali sądowej nie jesteśmy my, lecz wy". "Wolność" jest opisana jako "słowo wam nieznane" i "wieczny zabobon" dla strony moskiewskiej. Używając lirycznego języka, wiersz wspiera wewnętrzną dyscyplinę i wzmacnia siłę uczuć, charakterystyczną dla tragedii. Wierzyński posługuje się kategorią tragedii, utożsamiając czytelników z oskarżonymi, którzy doświadczyli polskiego losu. Trybunał moskiewski jest sądzony przez kolektyw oratorski (naród polski) i potępiany za ucieczkę od rozumu i sojusz z diabłem na polskich grobach. Artykuł szczegółowo analizuje strukturę i cechy akustyczne tego wiersza, podkreślając jego tragizm, związek z tradycją polskiego romantyzmu oraz ideę "bolesnego piękna", odsłaniając narodową tragedię Polskiego Państwa Podziemnego.